woensdag 14 juli 2021

Een pakketbrievenbus

Een project waar ik niet al teveel woorden aan vuil zal maken: de foto's spreken redelijk voor zich. Ik besef dat MDF totaal niet geschikt is voor iets wat dag en nacht buiten hangt, maar ik hoop dat een paar goede verflagen het hout zullen beschermen.




Nadat ik 'm een tijdje in gebruik had genomen, merkte ik dat het best wel irritant was dat je aan de buitenkant niet kunt zien of de pakketbezorger toevallig langs was geweest, zodat je elke keer de klep op moet tillen om te zien of er wat in zit. Daarom maakte ik een waterdicht raampje aan de zijkant:



vrijdag 11 december 2020

Dingen op wielen / Things on wheels

 

Ik zet graag verschillende huishoudelijke voorwerpen op wielen, zoals de juskom en het cakeblik hierboven. Soms doe ik er een lampje in, soms niet. Hieronder nog meer voorbeelden:
 
I like to put various household items on wheels, such as the gravy boat and the cake tin above. Sometimes I put a light in it, sometimes not. Here's some more examples: 
















zaterdag 28 november 2020

Een fiets van hout - deel 1: de voorvork / A bicycle made of wood - part 1: the front fork

Ik ga proberen een fiets van hout te maken! Natuurlijk ontkom ik er niet aan om ook metaal en andere materialen te gebruiken, maar zoveel mogelijk hout. Ik heb niet echt een plan. Ik begin aan de voorkant en werk stukje bij beetje naar de achterkant toe. Ik gebruik meranti hardhout. Dat is stevig en licht.

I'm going to try to make a bicycle out of wood! Of course I cannot avoid using metal and other materials, but I'm using wood as much as possible. I don't really have a plan. I start at the front and gradually work towards the back. I use meranti hardwood. That is sturdy and light.

Eerst maar eens het stuur. Het leek me verstandig om de handvatten en het middendeel uit één stuk te halen. Daarom maakte ik de uiteinden van een balkje rond door te beitelen, raspen en schuren.

First the steering bar. I thought it would be wise to get the handles and the middle part from one piece. That's why I rounded the ends of a bar by chiseling, grating and sanding.  

 Ik ga er vanuit dat ik alle onderdelen tijdens dit proces nog tien keer uit elkaar moet halen, dus ik lijm en schroef nog niks vast, maar ik gebruik schroefdraad van 6mm.

I assume that I will have to disassemble all parts ten times during this process, so I don't glue or screw anything on yet, but I use a 6mm thread.

Aan de onderkant van de vork moeten twee stukjes metaal waar het wiel in vastgezet kan worden. Die wilde ik mooi laten verzinken om ze zoveel mogelijk te verstoppen.

At the bottom of the fork there should be two pieces of metal in which the wheel can be secured. I wanted to have them sunken in nicely to hide them as much as possible.

 

Ik wilde dat ook het spatbord van hout is, maar dat moest natuurlijk gebogen worden. Dat kun je het beste doen met stoom in een speciale stoomkist. Maar die heb ik niet, dus ik probeerde of het ook met koud water kon. Ik heb het latje acht uur lang laten weken in koud water en daarna acht uur lang om het wiel heen gebogen met lijmklemmen. Dat werkte redelijk goed, maar het latje boog wel een beetje terug naar zijn oorspronkelijke vorm.

I also wanted the fender to be made of wood, but of course it had to be bent. This is best done with steam in a special steam box. But I don't have that, so I tried to use cold water as well. I soaked the slat in cold water for eight hours and then bent it around the wheel for eight hours with clamps. That worked reasonably well, but the slat did curve back a bit to its original shape.

Tot nu toe gaat het voorspoedig. Nu ga ik eerst heel lang en goed nadenken over de rest van het frame. Ik heb mezelf als doel gesteld om in de zomer van 2021 op mijn houten fiets rond te fietsen, dus ik heb nog een paar maanden de tijd.

So far, so good. Now I'm going to think long and hard about the rest of the frame. I have set myself the goal of cycling around on my wooden bike in the summer of 2021, so I have a few more months.

 

woensdag 9 september 2020

Wie is het? klasgenoten-versie


Ik maakte een Wie is het? spel met plaatjes van de kinderen in mijn klas. Het is niet moeilijk en een heel dankbaar karweitje.

Eerst maar eens van iedereen een foto maken. Er is ruimte voor 24 kinderen. Ik heb zelf de luxe dat ik minder dan 24 kinderen in de klas heb, dus ik vulde de lege plekken aan met leerkrachten. In Photoshop sneed ik de foto's op maat en zette ik de namen erbij.

Bevrijd Bill, Claire, Max en alle andere hoofden uit de benarde positie waarin ze al jarenlang zitten:

Laat de foto's afdrukken. Je hebt elk gezicht driemaal nodig: voor het blauwe bord, voor het rode bord en voor de afneemstapel. Zorg ervoor dat elk plaatje tenminste 2,9 cm x 5,1 cm is. Dat was tenminste de afmeting van elk plaatje bij mijn versie van het spel. Maar let op: er bestaan ook versies met andere afmetingen.


Snijd of knip de plaatjes in de juiste grootte en vul het blauwe en rode rekje. Maak ook nog een afneemstapel van de overgebleven kaartjes.

Spelen maar! Omdat je elkaar kent, kun je ook vragen stellen die niet over het uiterlijk gaan, zoals: Zit hij op voetbal? Of: Heeft ze een hond als huisdier? Veel plezier!

donderdag 7 mei 2020

Een mannetje van tin

Ik kwam op Marktplaats een advertentie tegen van iemand die zijn tin-giet-spulletjes te koop aanbood. Dat leek me altijd nog eens leuk: tin gieten! Ik deed een bod en kreeg een paar dagen later een doosje thuis met heel veel tin, een paar gietijzeren pannetjes, twee mallen, mal-poeder en nog wat ander spul, zoals tangen. Natuurlijk probeerde ik het meteen even uit. Tin smelt bij een temperatuur van 230 graden, dus even boven een vuurtje houden is genoeg. Meteen al een mooi gezicht: vloeibaar metaal! In de mal gieten en klaar is kees!
Ik probeerde beide mallen uit. Het was een soldaatje en een paard met ruiter. Erg prachtig, hoor, maar ik wilde eigenlijk zelf bepalen wat ik in tin ging gieten.
Het is niet zo dat ik perse een Lego-poppetje van tin wilde hebben, maar ik wilde kijken of het me zou lukken om iets wat ik zélf had gekozen in tin zou kunnen veranderen. Het ging dus om het idee van het zelf kiezen. Nu zou een gewoon Lego-poppetje vrij klein zijn (zelfs nog korter dan het tinnen soldaatje, dat toch al vrij klein was), maar ik had ook nog een soort reuzen-Lego-poppetje in huis, wat me geschikter leek.
Als je zelf kiest wat je wilt maken, moet je natuurlijk ook zelf eerst de mal maken. Nu kun je allerlei officiële tin-giet-produkten kopen, maar ik wil altijd voor een dubbeltje op de eerste rang zitten en ik was benieuwd of het ook met siliconen-kit zou lukken. Dat zag ik ergens op YouTube. Je vult een bakje met water en daar doe je flink wat handzeep bij. In dat zeepwater spuit je wat siliconen-kit en dan even flink kneden onderwater. De siliconen verandert dan van een plakkerige massa in een soort kneedbare klei. Ik drukte mijn poppetje in een bakje met een laagje siliconen-kit. Aan de bovenkant moet natuurlijk een gat open blijven waarin je de vloeibare tin kunt gieten (de giet-opening). En als de vloeibare tin dan in de mal komt, moet de lucht er ook uit kunnen. Daarom heb ik twee lucht-gangetjes gemaakt door heel tactisch twee saté-prikkers te plaatsen. En verder wil je natuurlijk dat de twee mal-helften goed in elkaar passen. Daarom maakte ik twee kuiltjes in de onderste mal, die dan zouden worden opgevuld met twee 'uitstulpinkjes' van de bovenste helft.
Echter, toen ik een nieuwe laag siliconen-kit over dit alles had gedaan, bleken de twee mal-helften volledig aan elkaar vast te zijn geplakt en moest ik het hele ding gewoon in tweeën snijden. Dus die kuiltjes en uitstulpinkjes, daar kwam niet veel van terecht. Maar goed, het zag er best hoopvol uit, vond ik zelf. Je zag in beide helften wel ongeveer de vorm van het poppetje. En je ziet aan het gezicht van het mannetje dat hij blij was dat hij er weer uit mocht.
De grote vraag was natuurlijk de hele tijd: hoe zou de siliconen-mal reageren op vloeibaar tin van 230 graden Celsius? Eerst de mal maar goed ingepoederd met mal-poeder, zoals ik dat ook bij de tinnen soldaatjes had gedaan. Flink wat vloeibaar tin erin gegoten en waarempel: een prachtig tinnen Lego-mannetje! Het had gewerkt! De siliconen-mal werd wel wat plakkerig en zacht door de hitte, dus meer dan twee keer kon ik de mal niet gebruiken. Dus in die zin is siliconen-kit niet geschikt voor tin gieten. Maar voor een groot ijsklontje of voor zeepjes maken zou het prima kunnen op deze manier.
De eerste keer waren de handjes niet helemaal goed opgevuld, maar bij de tweede poging goot ik het tin er wat langzamer in en toen ging het beter. Alles zat erop en eraan. Ik moest 'm nog wel wat vijlen, schuren en polijsten (zie het verschil met het linker mannetje), maar al met al ben ik dik tevreden.

zondag 3 mei 2020

Een lampenkap van lege yoghurtbakjes / a lampshade from empty yogurt cups



Dit idee zag ik eens op Pinterest. Het duurde even voordat ik kon beginnen met deze klus, want ik moest eerst genoeg lege yoghurtbakjes verzamelen. Ik heb mijn kinderen ongeveer een jaar lang af en toe van deze toetjes laten eten en zo is het uiteindelijk gelukt om 115 lege bakjes te verzamelen. Zoveel had ik namelijk nodig voor 23 rijen van 5.

I once saw this idea on Pinterest. It took a while before I could start with this job, because I first had to collect enough empty yogurt cups. I had my children eat these desserts every now and then for about a year and so I finally managed to collect 115 empty cups. That's how much I needed for 23 rows of 5.


Ik wilde de plastic bakjes precies zo aan elkaar bevestigen als ik ook bij mijn dia-lampenkap had gedaan: met ringetjes in het midden van elke zijde. Om ervoor te zorgen dat elk gaatje ook precies in het midden terechtkwam, had ik een mal gemaakt. Anders zouden de bakjes scheef gaan hangen. Honderdvijftien keer vier gaatjes is vierhonderdzestig gaatjes.

I wanted to attach the plastic cups exactly as I did with my slide lampshade: with rings in the middle of each side. To make sure that each hole ended up exactly in the middle, I made a mold. Otherwise the trays would hang crooked. One hundred and fifteen times four holes is four hundred and sixty holes.


Ik had nog buigringetjes over van mijn dia-lampenkap - 8mm. Op het linkerplaatje zie je hoe je ze het beste kunt open en dicht kunt buigen. Op het rechterplaatje zie je hoe ik twee bakjes met elkaar verbond. Volgens mij heb ik 253 ringetjes gebruikt, maar ik kan me vergissen. Eén ding is zeker: ik had drie dagen last van gevoelige vingertoppen.

I still had bending rings from my slide lampshade - 8mm. On the left picture you can see how best to open and close them. On the right picture you see how I connected two trays together. I think I used 253 rings, but I can be mistaken. One thing is certain: I had sore fingertips for three days.


Ik heb ervoor gekozen om de de drie kleuren zo willekeurig mogelijk over de lampenkap te verdelen, wat dus eigenlijk helemaal niet willekeurig is, maar juist een heel bewust werkje. Van een andere lampenkap gebruikte ik de boven- en onderring en toen was de lampenkap klaar!

I have chosen to distribute the three colors as randomly as possible over the lampshade, which is actually not random at all, but rather a very conscious work. From another lampshade I used the top and bottom ring and then the lampshade was ready!


Hier nog even een filmpje van het hele proces:

Here's a video of the whole process: